Familien Ohma i Nairobi

I går vart JG tre månader. Dermed er det også tre månader sidan førre oppdatering på bloggen, og vi innser at tida flyg. Tre månader er eit heilt kvart år!

Eit kvartals tid var også lengda på noregsopphaldet vårt i sommar. Det er ganske lenge, det! Då var det unekteleg godt å kome heim til Nairobi. – Borte bra, men heime best. Det er godt å oppleve det slik, og vi kan meddele at vi er glade for å vere tilbake og takkar Gud for at vi skal få ha tenesta vår her endå nokre månader.

Her var alt som vi forlét det, - med visse unntak. I huset var alt ”strøkent” – Teresiah, vår gode hushjelp, hadde stått på, rydda og vaska overalt, og frysaren var fylt med mykje god gjærbakst. Bordet stod dekka med nydeleg kveldsmat, m.a. ferske rundstykke og eggerøre, i tillegg pynta med levande lys og ein stor bukett raude roser. Omtenksame naboar!


I hagen fekk vi sjå at ting veks sjølv når ein er borte. Papayatrea har byrja bere frukt – vi har klart få fram både eit fruktberande hotre og eit blomstrande hanntre. Begge må til om det skal verte etande frukter. I tillegg har tretomattreet vårt brukt all si kraft på å bere fram éi frukt! I strevet (her hadde ikkje vore regn), hadde det ofra nesten alle blada sine! Men best av alt: vi har fått bjørnebær i hagen! Om lag eitt års tid sidan registrerte mor at fuglane må ha sådd nokre vekstar som heilt klart kunne minne om bladverket til bjørne- eller bringebær. Etter kvart som dei vaks til, heldt vi ein ekstra knapp på bjørnebær, men sidan byrja vi miste håpet om at det var noko anna enn villnis. Det kom jo aldri verken blomar eller bær på dei! Heldigvis rakk vi ikkje instruere hageguten vår, John, om å ruske dei vekk før vi reiste, så no gler vi oss stort over massevis av modne bjørnebær i kjøkenhagen!
Til vern mot grådige fuglar har John bygd eit fort rundt bjørnebæra!

I tillegg hadde John sørgja for at det var velstelt i beda, og kaninane har han halde liv i, alle saman, t.o.m. nabogutens kanin som hadde leigt husrom… Den fekk John overta, han hadde alt i sommar fått teke over både bur og kaninar frå same nabo, og John vart ikkje mindre glad for endå meir kjøt til gryta… Slik har kaninane fått gjort meir nytte for seg enn berre kos for ungane våre. Vi hadde forresten sjølve nydeleg kaninmiddag førre månad, kokt i ”Rondane viltgryte”, ein gryterettspose med opphav i Noreg arva frå heimreiste misjonærar.

Skulestart vart pangstart for oss – rett på jobb med det same vi kom att, mykje program frå morgon til kveld. Det høyrer med når det er ”fellesperiode”. Då er her i det heile meir liv – mykje folk på gjestehuset, og dermed også mykje anna, som t.d. sjukdomar. Fleire artar florerte på tomta, men vi klarte unngå det meste, også lusa som herja somme. Vi slapp i grunnen svært lett denne fellesperioden, berre éi forkjøling på oss.

Etter fellesperioden starta MA og AH i barnehagen att. Der kosar dei seg stort begge to. AH heldt fram i si gruppe, medan MA flytta opp eitt alderstrinn. Han har dessutan utvida til fem halve dagar. Det ser vi har hatt sitt å seie for å få grep om engelsken. I tillegg har MA knekt lesekoden! JG veks. Han er alt til stor glede og velsigning for oss alle med sitt gode smil. Han trivst forresten betre etter at mor slutta drikke mjølk/ete mjølkeprodukt, - det tok av for kolikksmertene. Vi som foreldre gler oss over at han også om kvelden kan sovne ved eiga hjelp no, - utan trilling eller bering…

Elles får bileta fortelje litt om kva vi har gjort etter at vi kom heim…


... Skulestart. Elevane ved NCS 2007.


… AH snakkar med farmor og farfar over Skype.


… ”Staff appreciation” med "team building" som mål. Vi går på ski!


… JG og Elisabeth









… Tomtetur til Naivasha/Fisherman’s camp med båttur til Crescent Island. Her spaserte vi mellom sjiraffar, gnu og impala!


Eit lite PS: Då vi kom tilbake til Nairobi var her enno ganske kaldt, så vi rakk å fyre i peisen nokre gonger. No er her derimot godt og varmt, om lag slik her brukar vere juletider. Kanskje difor sette MA på ei juleplate og lurte på om vi ikkje kunne bake julemenn og pepparkaker! Julestemning kan ein få av så mangt! I haust førebur vi oss likevel på å takle kaldare julevêr. Flybillettar er bestilt 21.12.-11.01. Det blir julefeiring på Ganddal og bryllaups- og nyttårsfeiring i Volda!

Glade og lukkelege foreldre og storesysken kan no fortelje at babyen som lenge har truga med å kome, endeleg bestemte seg for ein dato berre ei veke før termin! Jonsokafta klokka 9 om morgonen var vi på sjukehuset, og ein time seinare var guten ute. 3322 gram tung, ein halvmeter lang og 35 cm rundt vitet.


Far klipper over navlestrengen


Berre nokre minutt gamal

Vi har strevd nokre dagar (månader) med å kome fram til namnet. Når då babyen kom på sjølve St. Hans, dagen vi minnast døyparen Johannes, kjenner vi det mest som ei openberring. Jens* som var eit av namna vi hadde tenkt på, er jo ei kortform av namnet Johannes. Jens har slik tydinga ”Gud er nådig”. Gabriel** som var namnet vi hadde tenkt å kombinere med Jens, var namnet på engelen som kom til Sakarias med bodskapen om at dei skulle få ein son, nemleg Johannes. Dette namnet har også ei god tyding, ”Guds mann”.


Så då har vi altså bestemt oss for namnet: Jens Gabriel. Jens fordi vi har opplevd og stadig erfarer at Gud er nådig, og Gabriel fordi vi ber om at guten vår vil vere ein Guds mann heile livet. Så vonar vi òg at dette vil vere eit godt namn for guten, og at han kan vere glad i namnet sitt.

* (oppkalling etter Jens, farfar til MB, og Jennie, farmor til G, m fl)
** (etter Gunnerus, farfar til G, og etter far G sjølv, m fl)

Denne babyen er og blir ein merkeleg krabat. Det same kan vi seie om magen til Marita Bette og ikkje minst om livmora. Etter at Gunstein i hui og hast reiste frå Nairobi for å rekke fødselen og ikkje minst for å bidra med barnepass av dei andre to ungane, har barnet halde seg ”innandørs” i over ein månad til. Etter siste ultralyd som viste at babyen no er over 3 kilo og vel stor nok for å tole utandørslivet, er det no rolegare fødselsaktivitet enn på lenge. Frå å be instendig om at fødselen skulle dryge, ser det no ut til at vi må ta ein lengre tur for å sette i gong fødselen igjen. No skal det seiast at Marita Bette har teke livet utruleg roleg den siste månaden. Like fullt synest vi det er heilt utruleg at vi no berre er knappe to veker unna termindato. Vi skjønar at mange har bedt…

Så er det kva dato vi skal velje som bursdag til babyen? På fødeavdelinga ønskja dei at vi venta til måndag 18.06. med å byrje turgåinga fordi det var svært mange som hadde termin i helga. I alle tilfelle er vi trygge på at vår gode skapar har dette i si allmektige hand. I mellomtida ventar vi i spaning på ”Mika”.

Sommar tidleg i juni med 25-27 grader!

Det er fantastisk å tenke på at den vesle jenta er 32 år. Jenta som då ho var fleire og tjue år, fekk spørsmål om ho skulle ha barnebillett på trikken, er blitt godt over 30 år. Det er ikkje så veldig mange dagane sidan ho hadde bursdag. 31.05 var den store dagen. AH, MA og Gunstein vil gjerne gratulere vår kjære mamma og kone med vel overstått bursdag. Vi er veldig, veldig glade i deg.

Nesten 37 veker på veg