Familien Ohma i Nairobi

Gunstein og dei to eldste er nokre få dagar på kysten, – for siste gong på lenge – og tek avskjed med sol- og badeliv… Vi trudde vi hadde siste kystferie rett før påske, men så fekk vi to gratis flybillettar innanlands, og dei måtte vi berre gjere oss nytte av! Ettersom vi ikkje hadde råd til å spandere pengar på verken fleire flybillettar eller hotellopphald for oss alle, så vart eg og minstemann att heime. Somme er heldigare enn andre…

Her frå badeferien i mars

Eg vert meir og mindre heimsøkt av pakkespøkelset. No har vi berre halvannan månad att i Kenya, og alt i slutten av denne månaden skal storbagasjen vere ferdig pakka! Etter fire år har vi litt av kvart å sortere, og vi håpar alle tinga hamnar i rett ”bunke”: i storbagasjen, på lager, i søpla, i flybagasjen, til sals, i gåve…

Gunstein håpar eg skal få rikeleg med tid til å pakke no som huset er tilnærma tomt, men minstemann veit å setje mor i arbeid: Vi låg riktig godt an; etter bading, amming, potting og kveldsmat var vi tidleg på siste potterunde, og eg såg for meg ein lang og roleg kveld for meg sjølv. Medan veslegut sat på potta si, tenkte eg at eg gjerne kunne ringe feriefolket og høyre litt frå dagen deira. Fordi mobilen er gamal og batterikapasiteten deretter, må mobilen stå i ladaren når ein ringjer. Eg forlét difor veslegut på potta i stova, og sat ved stikkontakta på gangen.
Med mor ute av synet, nytta gutungen høvet. Han veit så vel han ikkje har lov… Freistinga vart tydeleg for stor, så då eg kom inn att på stova, bar handa hans preg av å ha vore i potta, i bæsjen… Etter hand-, fot-, mage- og rumpevask, stiller eg gutungen bleiefri ved leikegrinda, så han kan halde seg fast den vesle stunda eg vaskar potta. Då eg på ny entrar stova, held tassen seg fast i grinda med berre éi hand. Den andre prøver gripe stråla som sørgjer for ein aldri så liten dam på golvet!

--- --- ---

Til slutt berre nokre bilete frå somme av dei siste viktige hendingane:Eldstemann fylte seks år under misjonærkonferansen og feira med stort barneselskap. På programmet var mellom anna eit meir eller mindre vellukka kaninrenn med heller nervøse eller late eller angstfylte kaninungar...Kaninungane skjøna visst ikkje konseptet, ikkje når dei fekk eit aldri så lite hint ein gong!

"For siste gong" på reiseskule hadde vi ei veke sidan. Vi fekk to veker på Kiabakari, Tanzania, og då nytta vi høvet til å besøke kjende i Bunda, hushjelpa og hageguten til "Daktari Lillebo na Daktari Maisa"...Hushjelpa, Priska, og mannen hennar, evangelist Daudi, står bakerst som nummer to og tre frå venstre

Hageguten, Seti

Han er skeptisk til framande, men ikkje til born -