Familien Ohma i Nairobi

Ingen her på tomta har vel vore i tvil om kva stor dag vi har hatt i dag. Det har veslejenta vår forkynt for alle og ein kvar. Vi må forresten gjerne slutte å kalle henne veslejente no, for ho har altså fylt heile FIRE år i dag. Det er ikkje reint lite, om du spør henne, og vi må innrømme vi synest det byrjar bli bra mange år vi har fått ha denne livlige velsigninga hos oss… Rart å tenkje på at vi kom til Nairobi med ein baby som var både mindre og yngre enn den babyen vi har no.

Eit spent bursdagsbarn i dag morgon...

Reint utmatta, enno med hårspennene i, sovna jenta i senga vår under høgtlesing frå ei av dei nye bøkene. Vonleg vart alle forventningar innfridd gjennom dagen. Ho har nemleg gledd seg til og venta på denne dagen lenge, - og ikkje minst: lagt planar for dagen! I eit par veker har vi blitt instruert til å skrive hugseliste: ”Du må skrive opp ballongar!” ”Har du hugsa skrive at vi må ha kake, mamma? Og godteri? Eg ELSKAR godteri!” ”Skriv at vi skal ha skattejakt med godteposar.” osv. Invitasjonane laga ho og leverte sjølv. I det heile har ho hatt ”masse jobb å gjere til bursdagsfesten,” slik ho har forklart kollegane våre.

Klar til å ta imot dei fem gjestane

Det vart pynta med ballongar og flagg, vi hugsa gele, hadde nok godteri til at dei fekk pynta så mange muffins kvar som dei ville, vi song bursdagssongen til henne, ho fekk mat først, ho fekk blåse ut dei fire lysa osv, osv. Med andre ord: ho fekk vere det midtpunktet som eit bursdagsbarn skal vere, og om vi skulle gløyme oss av, vart vi mint om det gjennom heile dagen: ”Eg må få vaske hendene mine først, for det er EG som har bursdag!” ”Eg må bli malt i fjeset først, for det er MIN bursdagsfest!” Og når faren i kveldinga etter at festen var vel over, skulle på kontoret for å sjekke posthylla, ville både ho, storebroren og ein kamerat bli med, og då høyrer vi ei fortvila røyst: ”VENT PÅ MEG, DOKKE VETT, EG SOM FYLLER FIRE ÅR I DAG!”
Ein sliten jubilant på tampen av festen

Kortet frå storebroren. Åleine og bak stengt dør, for å halde hemmeleg for veslesystera, skreiv han kvelden før dagen, utan noko som helst tips: ”KERE ANiNA EG ViL AT Du SKAL HA EN FiN DAG ViL Du VERE ALTiD VENE Mi EG VIL JAF-AL VERE ALER BESTE VN FRÅ MATS A-DRiAN” (”Kjære Anina. Eg vil at du skal ha ein fin dag. Vil du vere alltid venen min? Eg vil i alle fall vere aller beste venn. Frå Mats Adrian”)

Det er svært morosamt å leggje merke til kva austafrikanarane kallar ting. Dei har dei raraste, mest kreative, upassande, usmakelege, men fasinerande namn på butikkar, på bussar og bilar, frisørsalongar og hotell. I dag møtte vi på ein av vinnarane. Det vil seie, vi har lagt merke til denne butikken før, men denne gongen var vi klare med kameraet i lang tid før vi kom til butikken. Vi skulle ikkje gå glipp av blinkskotet, og her får de òg del i gleda...

”Guds nådes fôr” - Heldig er den kua som får ein smakebit av denne maten.


Eller kva synes du om denne bussen som suste forbi, medan eg sjølv køyrte i 110 km/t?




Vi må vel konkludere med denne halvdårlege lastebilen sitt bodskap på skvettlappen: