Familien Ohma i Nairobi

For nokre få minutt sidan høyrde vi skot ikkje så langt unna. Vi vel å tru det var fyrverkeri! Den observante lesaren hugsar at vi ei tid tilbake skreiv litt om tv-send bøn for eit fredeleg val her i Kenya. Utan tvil kan vi seie at Gud ikkje svara heilt slik vi kunne ønskje, på den bøna.

No ser det ut til at denne konflikten ikkje lenger berre dreier seg om kven som vann presidentvalet, eller kven som juksa mest eller minst. Det heile har utløyst ein konflikt mellom etniske stammar. Ja, meir som å helle bensin på eit bål. No såg eg akkurat på VG at dei skriv at valden blir grovare. Han som er her og meklar no (vi vel å ikkje nemne han på namn), var ein runde og såg område i Kenya som skal vere spesielt hardt ramma. Han konstaterte at det føregår og har skjedd klare brot på menneskerettane. Når folk blir brent levande, treng ein kanskje ikkje vere tidlegare generalsekretær i FN for å konstatere akkurat det. Så fortel Charity, vår eminente kontordame, om korleis konflikten har forandra lokalsamfunnet. Naboar som har vore gode naboar og som ho ofte prata med tidlegare, snur no ryggen og helsar knapt. Endåtil i kyrkja er det slik. Det er definitivt ein tragedie for det kenyanske folk og her har det blitt djupe sår som det treng mykje legehjelp for å behandle. Gudstrua er det viktigaste for kenyanarane, og kyrkja er difor ein svært viktig instans i fredsarbeidet. Ver gjerne med å be for freds- og forsoningsarbeidet som vi i NLM skal vere med å fronte her i Kenya.

Vi ser at vi var veldig heldige som fekk vere i Noreg akkurat rundt valet då uroa var på det mest massive. Det er klart at det merkast på misjonærflokken at rørslefridommen er svært avgrensa. Stemninga i Nairobi er framleis spent, sjølv om vi ikkje merkar så mykje uro her vi bur. Nokre medmisjonærar og ein del noregsgjestar måtte avbryte ferien i jula på grunn av konflikten. Roslyn-elevane må køyre langt for å kome på skulen, og den turen er ei belastning i seg sjølv. Dessutan kjenner vi sorga som mange av våre nasjonale arbeidarar må stri med. Fleire har mista nære vener og slektningar.

No er vi i alle fall tilbake her i Nairobi. Vi valde å reise trass frårådinga til UD. Det er vi glade for, ettersom vi trur vi har ei viktig oppgåve å gjere her. Dessutan er borte bra, men heime best. Vi lever om lag som tidlegare her på tomta, men følgjer meir med på nyhenda enn tidlegare, og vurderer alltid nøye kvar vi ferdast. Trass alt kjenner vi oss veldig trygge i vår vesle, fredelege lomme i utkanten av Nairobi. Det har enno ikkje vore eit utslag av uro her i Karen-området. Matvarer har vi overflod av i butikken på Karen. Dessutan har eg hatt ungdommane med meg på golf ein gong. Ungane våre har byrja på riding (MA og AH) og går i barnehage (MA) og nyt ”sommarvêret”. JG har endeleg godteke at han òg må ete anna enn morsmjølk; - løysinga vart syltetøy på alt han får servert, om det så er graut, mosa poteter eller kjøt! Dessutan er han ram i å åle seg fram på militært vis.