Familien Ohma i Nairobi

No har vi lese på andre sine bloggar, og då seier MA at han synest det er på tide vi oppdaterer vår... Det har han jo rett i.

Ikkje minst burde vi fortelje kor godt det har gått med AH. Rett etter at vi fekk stadfesta diagnosen frå fleire hald, reiste vi noko forseinka på reiseskule til Kapenguria. Kvelden før vi køyrde, fekk vi telefon frå lege i Noreg med klarsignal om at ho berre måtte byrje belaste foten så sant ho sjølv var komfortabel med det. Då vi så grytidleg neste morgon tok ungane ut i bilen, seier vi til AH at ho kan få lov å gå - for til då hadde vi minna ho om å krype dei gongene ho hadde reist seg på to. "Eg kan gå!" jubla jentungen då! I nokre veker hadde ho haltande gange, men no spring ho som før. Vi takkar Gud for at det heile gjekk så godt! - Og vi takkar for forbøn, for den merktest.

Elles får vi kome tilbake med ny oppdatering når G og AH er tilbake frå reiseskule i Kiabakari, Tanzania. Dei har med pcen vår og alle bilda... Litt kjedeleg å blogge utan bilde, det er vi skjønt einige om, både MA og eg, men han vil fortelje litt, han også:
VI HAR VÆRT I SAMBURU. VÆT DU HVA VI SÅ? VI SÅ 2 LØVER SÅM LÅ OG EN GRAVY SEBRA OG APER OG ORYX OG MANGE ANDRE DYR.
- Dette var altså på heimvegen frå Pokot. Då køyrde vi kl 05 om morgonen frå Kapenguria, via Nakuru og ein heil omveg til Samburu (ettersom vi hadde fått høyre at området rundt Maralal var utrygt, kunne vi ikkje køyre på tvers, forbi Baringo). Vi var framme ved lodgen mellom kl 18 og 18.30... Ja, vi har ungar med køyrekondis! Dagen etter køyrde vi i parken, neste dag ein liten morgonsafari før vi køyrde mot Nairobi. Først i 17-tida var vi heime. Og ungane var godt nøgde! Så då var vi vaksne det òg!